Mensen, kom nou toch, het is maar ijs.

IMG_6911
Creative Commons License photo credit: eelke dekker

Het is koud buiten, dat zal iedereen wel opgevallen zijn. Lokaal is het hier al constant -12 of kouder. Ik heb daar gelukkig persoonlijk niet zoveel problemen mee. Ik kan wel tegen een stootje. Ik heb koudere momenten meegemaakt. Maar die kou veroorzaakt veel gedoe in Nederland. Want als je de hype van dit moment niet door hebt, dan heb je de afgelopen week onder een rots geleefd. Een ijskoude rots.

Nederland staat namelijk op z’n kop want de Elfstedentocht gaat er heel misschien komen. Toen de hype vorige week net begon was het nog leuk. Al 15 jaar is er geen Elfstedentocht geweest. Dus dat het er nu wel zou kunnen komen is natuurlijk een leuk iets. Een happening, een gebeurtenis, iets om naar toe te leven. Maar ik heb genoeg van al het gelul er omheen. Hele journaals gaan er over, DWDD raakt er maar niet over uitgepraat en er worden speciaals ijsjournaals ingelast. KRO Kindertijd wordt er voor van e buis gehaald! Zelfs collega’s raken er niet over uit gepraat. Nederland is er helemaal vol van. Te vol, naar mijn mening. Hebben we allemaal niet andere dingen te doen dan alleen maar te lullen over wat er wel of niet aan de hand is met de Elfstedentocht??

IMG_6975
Creative Commons License photo credit: eelke dekker

Want waar hebben we het nou eigenlijk over? Schaatsen. Ruim 200 kilometer. That’s it. Een afstand die veel vaker al op normaal ijs gereden is. Het is frappant hoe een flinke tocht heel Nederland op de kop kan zetten. Ik sta er echt van te kijken. Al jaren, echt heel veel jaren, schaatsen wij hier in Nederland. Super lang. We staan bovenaan ranglijsten, we steken boven de rest uit in klassementen. Maar nu ineens gaat het om 200 km schaatsen over slootjes en meren, door harde wint in de buitenlucht, klunen over bruggetjes, meertjes die maar niet dicht willen. Een barre tocht zonder klassement waarbij elke boerenzoon een kans heeft op de titel. Een tocht waarbij er gestart wordt vanuit een kooi. Een kooi. Een afgesloten gedeelte waar je als schaatser eerste een bepaalde tijd moet afkoelen om daarna in de kou naar het startpunt te hollen en je schaatsen aan te trekken. Waarom vertrekken die mensen niet gewoon vanaf het ijs? Of in ieder geval, dicht bij het ijs? Wat is het nut van het zover vanaf het ijs starten? Wie heeft die onzin bedacht? En waarom?

Mogelijk gaat ze dus binnenkort allemaal aan de slag met “de tocht der tochten”, vanuit een kooi, stempeltjes halen bij geheime controleposten, schaatsen over natuurijs waar je je poten op verzwikt terwijl je paralel bijgehouden word door een quad met sneeuwkettingen. Lekker, de hele tocht dat gebrom om de kop. Duizenden mensen langs de route. De verwachte drukte is niet uit te drukken in termen. Het is niet voor te stellen hoeveel mensen er gaan komen. Er is geen vergelijkingsmateriaal. We zullen maar moeten afwachten en toe kijken. Friesland zal dichtlopen met mensen, treinen, auto’s en grote touringcars.

Maar komend weekend gaat het dooien. Het nieuws sloeg dinsdagochtend in als een bom. Bijna zijn we bij de vereiste 15 cm en nou gaat het dooien. Mensen, waar maken we ons toch allemaal zo druk om? De wereld vergaat niet als de tocht der tochten niet gereden gaat worden. Laat die rayonhoofden toch lekker met hun prikstokjes het ijs op gaan en bepalen waar het wel of niet goed is. Wij, als gewone mens, kunnen speculeren wat we willen. We weten het niet. Laat de mensen die er over gaan toch gewoon hun werk doen. En laten we allemaal zelf eens ophouden met het gespeculeer en het doordraven over wat wel of niet op de planning staat. Er zijn mensen die van het weer hun werk hebben gemaakt. We mogen er toch vanuit gaan dat die mensen weten waar ze het over hebben? Ja? Nou, laat ze het lekker dan uitzoeken. Dan wachten wij ondertussen af.

Lekker rustig aan het werk. Misschien gaat het nog harder vriezen, misschien gaat het dooien. Misschien krijgen we de tocht der tochten, misschien niet. En dat is waar we het mee moeten doen. Meer zekerheid hebben we niet. Dus laten we AUB ophouden met al het gelul er om heen en gewoon genieten van het moment. Er is ijs, de kinderen kunnen leren schaatsen, we kunnen foto’s maken van prachtige winterwonderland tafereeltjes, wandelen met onze families en gezellig samenzijn.

Volgend jaar gaat het ook wel weer vriezen. Dan hebben we ook weer een kans op een “Tocht der Tochten”.

Hey! Want to talk to me? Just leave your comment here: