Vroeger werd je door je ouders meegenomen naar een speeltuin. Je kon de hele dag ravotten met je broertje en zien hoe je stoere vader de familieschommel naar het hoogste punt kreeg. Je moeder had drinken meegenomen van huis, samen met lekkere broodjes en snoep om een winter mee door te komen. Zo kwam je de dag wel door en had een top tijd. Je genoot en alles was goed.
Tegenwoordig zijn er binnenspeeltuinen. Dat zijn kleine wereldjes op zich. Het zijn de ultieme speeltuinen. Niets is te gek. Je mag er binnen door een x bedrag te betalen voor je kind. Zelf mag je gratis onder het mom “Ouders spelen niet, maar halen toch wel koffie en snoep” . Eenmaal langs de kassa, en door de toegangsdeur, ervaar je iets dat alleen andere volwassenen die binnen zitten zullen herkennen: totale pure chaos. Alsof je ze ziet vliegen. De kinderen dan. Elk kind verkeert in een soort trance en kan niets anders dan schreeuwen, rennen, en ongecontroleerd elke attractie bezoeken. Alles zal en moet door elk kind beleefd worden.
Maar als je door die pure chaos heen weet te prikken zie je ineens een wereld met een pikorde, stromen van energie en kinderen die weten waar ze mee bezig zijn. Ieder kind kiest zijn of haar plek en speelt. Soms zijn ze in groepen. De tafels die een kinderfeesten herbergen zijn dan ook de plekken waar je niet naast wil zitten. Een inmense kakofonie van geluiden overstemt de binnenspeeltuin wanneer de groep kinderen, geleid door de jarige, mogen aanvallen of friet en drank, vermengt met confetti, slingers en toetertjes. Het zijn nieuwe geluiden, nog onbekende klanken. Nog een jaar of wat, dan zal ik er midden in zitten.
Op zich zijn het niet deze of je eigen kinderen (of in mijn geval, de dochter van mijn vriendin) kinderen waar je je bezig mee moet houden. Het is de kunst om in een binnenspeeltuin bij jezelf te blijven. De kids vermaken zich wel. De ware kunst van “back-to-basic survival” schuilt in elk kind. Waar jij op moet letten is dat je een goed plekje vind om lekker te zitten. Een binnenspeeltuin is naast een energie ontladingsplek voor kinderen, ook een “Hoe-leer-ik-mij-concentreren-ondanks-alle-herrie-plek” voor ouders.
Het vinden van de juiste plek begint al bij de ingang van het magische energie drainage paradijs. Wil je zeker zijn van een vrije tafel, dan kom je vroeg in de ochtend. Maar niet iedereen heeft daar de mogelijkheid toe. Zoals ik. Heb je een kind waar je graag wat energie van wil “drainen”, dan ga je op het moment dat het nodig is. Bijvoorbeeld, halverwege de middag. Je moet dan nog de avond door, maar je wil wel dat je kleine op tijd het nest in duikt en toch ook fatsoenlijk eet. Je komt dan aan en alle tafels zijn bezet. Echt, alles. Je zou dan ergens in een hoekje kunnen gaan zitten met je boek, tablet of mobiel en dan de kleine maar aan laten jagen. Maar je kunt ook moeite doen om een tafel te vinden waar maar één persoon aan zit. Want (en hier komt de clue) er zijn blijkbaar heel veel ouders die alleen komen en dus ook maar één stoel nodig hebben en niet die hele tafel. Bij die persoon aangekomen vraag je dan netjes of je er bij kan komen zitten. Vaak genoeg geven ze een positief antwoord en je schuift aan. Nou zijn er vaak mensen die gewoon willen zitten lezen of gamen en geen gesprek met een ander willen. Dit merk je snel genoeg. Handel daar naar. En als je eenmaal zit, dan haal je jezelf een lekkere bak koffie en een kan ranja and off you go. Vergeet niet bij de balie te vragen om het wifi wachtwoord. Elke Ballorig heeft zowiezo wifi. Het wachtwoord haal je bij de kassa.
Want, let’s face it, wat doen we tegenwoordig nog zonder de interwebs? Lang zitten op een stoel en loeren naar 200 op hol geslagen kinderen? Dan kan een dag lang duren. Optie twee is dan het meenemen van papieren leesvoer. Ja juist, dat spul bestaat nog. Je haalt het bij de boekhandel, alwaar je ook de uitgebreidere versie van leesvoer kan krijgen, het zogenaamde boek. En hier kom ik terug op het “bij jezelf blijven”. Het overleven van een middag binnenspeeltuin begint bij het vinden van rust te midden van totale chaos. Als je alleen er naar toe gaat en van plan bent om geen contact te hebben met anderen, dan is het pure noodzaak om zelf rust te kunnen vinden. Je kind, (in mijn geval, de dochter van mijn vriendin) komt wel wanneer het daar de noodzaak toe ziet. Het enige wat je dan klaar moet hebben staan is vocht en iets te snoepen. Wat jij moet hebben is leesvoer waar je jezelf in kan verliezen maar niet zodanig dat je niet merkt dat er een minimens naast je staat. Dat zou lullig zijn. Zit die kleine lekker in zijn of haar speel flow en wil dit maar al te graag delen met jou, zit jij verdiept in een spannend boek. Nee dat is niet handig en vooral ook erg vervelend voor het spelend kind.
En dan zit je daar. Aan de tafel te lezen, verscholen achter een kan met ranja. En voordat je het weet is er een flinke tijd voorbij, een hoop energie weg gespeeld en 200 pagina’s weg gelezen.
Succes met het zoeken van een nieuw boek!
